REDACTIONEEL: 1 JAAR LATER
De Vlaamse kortfilm doet het opmerkelijk goed het laatste jaar. Er is de onophoudelijke prijzenregen voor Tanghi Argentini van Guy Thys (zie verder: pag 19), maar ook studentenwerken als Droomtijd van Tom Van Avermaet en Brod Ludaka van Matthias Lebeer maakten furore in het buitenland. Talloze selecties waren ook voor onder meer Anémone van Nathalie Teirlinck en de animatiefilm Administrators van Roman Klochkov. Deze laatste twee films vielen ook op het IKL 2006 in de prijzen, samen met Zondvloed van Peter Ghesquière en Explode RU486 van Jesse De Greef. We blikken met een aantal winnaars van de competitie 2006 terug op het afgelopen jaar en peilen naar hun toekomstplannen.



Met Anémone won je de Prijs van de Jury op het IKL 2006, maar ook de Prijs voor Beste Vlaamse Studentenfilm op het Filmfestival van Gent. En dat deed je dit jaar nog eens over: je nieuwste film Juliette won opnieuw die Prijs voor Beste Vlaamse Studentenfilm op het filmfestival van Gent. Wat doet zo’n prijzenregen met een mens?
Nathalie Teirlink: Elke prijs zorgt telkens weer voor een mix van ongeloof, vreugde, zoveel dingen tegelijk. Laat het ons adrenaline noemen. Het zorgt achteraf voor de nodige zelfzekerheid om je eigen ding te blijven doen maar maakt je anderzijds ook enorm zelfkritisch tegenover je nieuwe werk.
De financiële en “mentale” steun die ik kreeg op de festivals in Leuven en Gent zijn fantastisch. Ze hebben me allebei even stil gemaakt. Logischerwijs was in Gent de overrompeling net iets groter en onverwachter, want het was mijn allereerste deelname aan een festival, met mijn derdejaars eindwerk. Maar Leuven is natuurlijk een echt kortfilmfestival, waar àlles gewoon in het teken staat van de kortfilm en dat is fantastisch. Wat zo leuk is aan Leuven is de warme sfeer die er hangt. Mensen komen er echt met een hart voor de kortfilm. Er is geen onnodige decadentie, niet te veel show en vaak een heel sterke selectie van verschillende luiken in de kortfilm. Ik vind Leuven ook een heel ambitieus festival met een grote veelzijdigheid. Hun sterke drang om de kortfilm te promoten, bijvoorbeeld ook door het distribueren van DVDs, is denk ik vrij uniek in België.
Heb je een bepaalde succesformule die je ook in je volgende kortfilm kunt toepassen?


 
 

Nathalie Teirlink: Ik ben net opnieuw beginnen schrijven, vermoedelijk wordt het nog een laatste kortfilm. Of die in dezelfde lijn gaat liggen? Dat weet ik nog niet. Ik merk ook wel dat er parallellen te trekken zijn tussen Juliette en Anémone, maar die zijn er niet bewust ingeschreven. Het werken met innerlijke werelden en bewustzijn inspireert me enorm, net als de stilte aan de buitenkant van een karakter, de oppervlakte in contrast met de chaos binnenin. En ook de kracht van de geluidswereld interesseert me meer en meer.
Peter Ghesquière maakte in 2005 de film Schijn van de Maan, een mooie kortfilm die zowaar genomineerd werd voor de Grand Prix op het Filmfestival van Cannes. Vorig jaar verscheen Zondvloed en die was meteen goed voor de Prijs van het Publiek op het IKL 2006.
Peter Ghesquière: Ik was natuurlijk erg enthousiast. Met mijn afstudeerfilm Schijn van de maan hadden we een aantal prijzen gewonnen en daardoor komt de lat natuurlijk weer een stukje hoger te liggen. Het IKL was bovendien het eerste festival waarvoor ik Zondvloed had ingestuurd, dus was de verrassing des te groter.
Als je film geselecteerd wordt voor een buitenlands festival, reis je dan mee?
Peter Ghesquière: Ja hoor. Enkele maanden terug ben ik met een vriend naar een festival in Sint-Petersburg geweest. Ik kreeg een paar nachten hotel aangeboden en om wat langer te blijven hangen hebben we daarna nog een drietal nachten overnacht bij een Siberische cameraman. Die kerel leefde met twintig Oezbeekse gastarbeiders in één appartement. Hij woonde op de zesde verdieping, maar de lift was al jaren stuk en toen we daar ’s nachts aankwamen bleek de keukenkraan al drie maanden onafgebroken te lopen wegens “defect”. Het werd ons verboden met zijn huisgenoten te praten en hij durfde zijn kamer niet te verlaten als er iemand op de gang of in de keuken te horen was. Geen toeval dat Dostojevski in die stad heeft geleefd...
Een mens komt al eens ergens. Wat zijn je plannen voor de toekomst?
Peter Ghesquière: Ik probeer via het VAF steun te krijgen voor het scenario-atelier. Het verhaal waar ik mee bezig ben speelt zich, net als mijn twee kortfilms, weer af in een wereldje waarin verbeelding een belangrijke rol speelt. Ik hoop ooit een langspeler te kunnen draaien in mijn eigen stijl. Maar ik besef dat mijn verhalen niet altijd evident te verfilmen zijn. Ze zijn nooit realistisch, wat het geheel nog duurder maakt. Een eigenzinnige sfeer met weinig dialogen is ook beter vol te houden in 15 dan in 90 minuten. Maar ik heb in ieder geval veel geleerd door het draaien van mijn twee kortfilms.

 
 
Explode RU486, zo luidt de titel van wat wellicht de meest onverwachte, maar in vele opzichten ook meest originele winnaar werd van de Prijs voor het Beste Debuut op het IKL 2006. Explode RU486, van regisseur Jesse De Greef, oogt als een special effect
science fictionfilm, maar is in feite een ontroerend verhaal over twee geliefden.
Jesse de Greef: Een prijs winnen als filmmaker was me nog nooit overkomen. De stijlkeuze en de zware onderwerpen die ik in mijn films vaak behandel, hebben daar zeker en vast iets mee te maken. Explode RU486 heb ik in de eerste plaats voor mezelf gemaakt. Het is duidelijk merkbaar dat weinig energie gespendeerd is aan het behagen van de kijker. Veeleer heb ik een gevoel van onbehagen willen opwekken en een sterk verhaal willen vertellen. Ik was dan ook aangenaam verrast dat de IKL-jury hiervoor open stond.
Heeft je prijs op IKL er volgens jou voor gezorgd dat je film bij een groter publiek terecht is gekomen?
Jesse de Greef: Dat is ongetwijfeld zo, al kan ik er de impact moeilijk van inschatten. Kortfilmfestivals die ik zelf nog niet aangeschreven had, namen na het winnen van deze prijs bijvoorbeeld contact met me op. Liefhebbers van de korte film zijn echter een beperkte doelgroep. Door het verschijnen op de dvd Selected Shorts #6 zal Explode RU486 wellicht nog een breder publiek kunnen bereiken.
Kortfilm.be had het over “coole - en vooral: slimme - Matrix-effecten met een beperkt budget”. Hoe heb je die aangepakt?
Jesse de Greef: Explode RU486 heb ik gemaakt als afstudeerfilm op St. Lukas Brussel. Hij is een onafhankelijke productie, gemaakt met een beperkt budget. Als filmstudent kun je echter rekenen op de hulp van vele collega’s, vrijwilligers en mensen die in je project geloven. Zo heb ik een aantal studenten animatie leren kennen die mij bijgestaan hebben in de moeilijke postproductiefase. Daarbij gebruikten we zowel 2D- als 3D-programma’s. We staken ontzettend veel tijd in het uitproberen en uiteindelijk renderen van effecten en animaties. Veel meer dan films uit andere genres moest Explode RU486 wel gemaakt worden aan de hand van computers en straffe software.
Wat zijn je plannen voor de toekomst? Blijft science fiction jouw ding?
De volgende film zal ik eerst en vooral maken voor anderen. Aangezien men mij beschrijft als komende van een andere planeet, zal het sowieso sciencefiction zijn, ja. (lacht) In de enge of ruime betekenis van het woord, dat valt nog te bekijken. (JS)
De films Anémone, Zondvloed en Explode RU486 verschenen, samen met 7 andere titels, recent op de dvd Selected Shorts #6: De Beste Vlaamse Kortfilms van 2006. Info: www.selectedshorts.com

OVERZICHT VAN ALLE REDACTIONELE BIJDRAGEN